Ο καλός μου φίλος και εξαιρετικός συνάδελφος Γιάννης Καραγιαννίδης ανήρτησε στην ιστοσελίδα του «Kilkis24” και το τελευταίο άρθρο μου με τίτλο «Και η σκουριά ρυπαίνει…»  Το άρθρο  αναρτήθηκε και στη δική μας ιστοσελίδα. Και όπως ήταν φυσικό- και ευκταίο από εμένα- υπήρξαν αντιδράσεις .

Κατά την έναρξη της επανάστασης στο Μωριά οι τούρκοι με αρχηγό τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β κήρυξαν! ιερό πόλεμο κατά των Ελλήνων και η Θράκη μια και βρισκόταν στο κατώφλι της Κωνσταντινούπολης πρώτη πλήρωσε και πάλι με αποκεφαλισμούς και απαγχονισμούς. συλλήψεις, φωτιές, αρπαγές.

Όσοι πρωτοστατούν ή και ανέχονται την «ποινικοποίηση»  της διαφορετικής άποψης στο όνομα δήθεν οικολογικών ευαισθησιών,  ας γνωρίζουν ότι η Οικολογία είναι πολλή σοβαρή υπόθεση για να  εξαντλείται και να ευτελίζεται σε ασκήσεις  οπαδικού ηλεκτρονικού χουλιγκανισμού.

Μοίρα καλή (;) τόφερε να σπουδάσω στο Γεωλογικό Τμήμα του ΑΠΘ, έχοντας για καθηγητές ή… μέντορες στο ΙΓΜΕ, όσους σήμερα «συγκρούονται» για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να δημιουργηθούν λατομεία χρυσού στα Κρούσια.

Παρακολουθώ έκπληκτος  το τελευταίο δίμηνο τη οργανωμένη αντίδραση πολιτών και νεότευκτων οργανώσεων του νομού κατά της προοπτικής μεταλλευτικής δράσης στο Πάικο και στο ανατολικό τμήμα του νομού, με αφορμή το διεθνή διαγωνισμό που προκήρυξε το ΥΠΕΚΑ. Είναι να θαυμάζει κανείς τα περιβαλλοντικά αντανακλαστικά που εκδηλώθηκαν και στις δυο περιοχές του νομού για την πιθανολογούμενη καταστροφική επίπτωση της ενδεχόμενης μεταλλευτικής δράσης, ενώ ιδιαίτερα στο ανατολικό τμήμα  η καταστροφολογία περιέλαβε και την απειλή θανάτου από την χρήση του κυανίου στη παραγωγική διαδικασία του χρυσού.

«Η συμπεριφορά των Ελλήνων ψηφοφόρων, είτε ψηφίζουν για συνδικαλιστικά όργανα, είτε για την αυτοδιοίκηση, είτε για την Βουλή, θυμίζει τον Κινέζο έμπορο που ήταν εθισμένος στον τζόγο και δεν μπορούσε να απαλλαγεί απ’ το πάθος αυτό. Στην αρχή, ένα Χειμώνα στο Πεκίνο,  έπαιξε τα λεφτά του και τα έχασε. Μετά έπαιξε ότι εμπόρευμα είχε και το έχασε κι’ αυτό. Στο τέλος έπαιξε τα ρούχα του και τα έχασε κι’ αυτά. Βγήκε, έτσι γυμνός στο δρόμο, και πέθανε απ’ το κρύο…»

Το Νοσοκομείο Γουμένισσας βρίσκεται στην επικαιρότητα με τις κινητοποιήσεις όσων εργάζονται σε αυτό, τις παραστάσεις και τις διαμαρτυρίες θεσμικών οργάνων και απλών πολιτών της Παιονίας. Όλοι εκφράζουν αγωνία για το μέλλον του ιδρύματος και ανησυχία βλέποντας την αποδυνάμωσή του. Η τελευταία μάλιστα σε βάρος του τακτική οδηγεί στο ερώτημα, θα κλείσει ή θα συνεχίσει το έργο του;

Η Θράκη μολονότι μειονεκτούσε λόγω θέσης, σε σύγκριση με άλλες περιοχές της υπόδουλης πατρίδας μας, για την ανάπτυξη επαναστατικής δράσης, λόγω γειτνίασης με το κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολη, αλλά και την οχυρωμένη και πανίσχυρη στρατιωτικά Ανδριανούπολη, εν τούτοις οι Θράκες από τους πρώτους έσπευσαν να ενστερνισθούν τα κηρύγματα της Φιλικής Εταιρείας.

Στο δέκατο χιλιόμετρο Άρδασας – Αργυρούπολης στρίβουμε αριστερά για την Μούζενα σε υψόμετρο 1500 μέτρα και τα χωριά της.
Από τον Άγιο Ιωάννη  της Μούζενας κατάγονται οι Μαυρονεριώτες με επώνυμο Σαχινίδης και οι Σοροπάντ με επώνυμο Παπαδόπουλος (Αθανάσιος). 
Το σημερινό όνομα παραμένει Αγιέννες όπως έμαθα αλλά δεν κατάφερα να βρω στον χάρτη χωριό-χωριό της Τουρκίας ούτε στο Google earth. Στον χάρτη των ποντιακών οικισμών του 1920 αναφέρεται Αγιάκου πριν φτάσουμε στην Μούζενα με σημερινό όνομα Cebeli  (Τσεμπελί).

Ανταγωνιστικότητα. Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη; Μια πολιτική που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να γίνουν επενδύσεις, για να υπάρξει ανάπτυξη, να μεγαλώσει η «πίτα» για να «φάμε» όλοι.